ബ്ലോഗും പോസ്റ്റുകളും
ബ്ലോഗിന്റ്റെ ദോഷങ്ങള് എന്തെന്ന ചോദ്യത്തിനാദ്യമുള്ള എന്റ്റെ ഉത്തരം വൈകാരികതയുടെ അതിപ്രസരം എന്നായിരിക്കും ഇത് വായനക്കാരനെ ശരിയായ രീതിയില് ഉള്ക്കൊള്ളുന്നതില് നിന്നും ആസ്വദിപ്പിക്കുന്നതില് നിന്നും മാറ്റി നിര്ത്തുന്നു.
എഴുത്തിലെ പരിജയക്കുറവ് കൊണ്ടും ഭാഷാ നൈപുണ്യം കൊണ്ടും സത്യസന്ധത കൊണ്ടും ബ്ലോഗില് എഴുതുന്ന നല്ലൊരു ശതമാനം ആളുകള്ക്ക് അവരവരുടെ ഭാവനയെ എഴുത്തിലൂടെ സാക്ഷാല് കരിക്കുമ്പോള് സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തേയോ ചുറ്റുപാടിനേയോ അമിതമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തേണ്ടി വരുന്നുണ്ട്. ഇതാവട്ടെ
എഴുത്തിനെ കൂടുതല് വ്യക്തിപരമായി വായനക്കാരനെടുക്കാന് ഇടയാവുന്നു ഫലം വായനക്കാരന് അനാവശ്യ തലങ്ങളില് സഞ്ചരിക്കുകയും എഴുത്തിനെ അതിന്റ്റെ സത്വത്തില് നിന്നും വിഭിന്നമായി കാണുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഒരു കഥ വായിക്കുന്നവന് താന് വായിക്കുന്നത് ഒരു കഥയാണെന്നും അതൊരാളുടെ ഭാവനയാണെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് കഥയെ വിലയിരുത്തുകയാണ് ചെയ്യേണ്ടത് അല്ലാതെ കഥയോട് യോജിക്കുകയോ വിയോജിക്കുകയോ അല്ല. ഈ അടിസ്ഥാന തത്വം വായനക്കാരന് പുലര്ത്തിയാല് മാത്രമേ വായനയെ ശരിയായ അര്ത്ഥത്തില് സമീപിക്കാനും സൃഷ്ടിയുമായി സംവേദിക്കാനുമാകുകയുമുള്ളു.
സമൂഹത്തില് നടക്കുന്ന - നടന്നേക്കാവുന്ന ഒരുകാര്യം സ്വന്തം അനുഭവത്തിന്റ്റെയും അറിവിന്റ്റേയും വെളിച്ചത്തില് വിലയിരുത്തി സ്വന്തം ചിന്തകള് അവതരിപ്പിക്കുന്നതാണ് ലേഖനങ്ങള് എന്ന സാഹിത്യ രൂപം ചെയ്യുന്നത്. ഒരു കഥ എഴുതുമ്പോള് കഥാകാരന് കഥയോട് മാത്രം ബധ്യതയുള്ളപ്പോള് ലേഖകന് സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തോടൊപ്പം സമൂഹത്തോടും ബാധ്യതയുണ്ടാവേണ്ടതുണ്ട്. ഇവിടെയാവട്ടെ വിലയിരുത്തലല്ല മറിച്ച് വായിക്കുന്നവന്റ്റെ അറിവും അനുഭവവും അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി എഴുത്തുകാരന്റ്റെ ചിന്തകളോട് യോജിക്കുകയോ വിയോജിക്കുകയോ ആണ് ചെയ്യേണ്ടത് .
ഇനി മൂന്നാമതുള്ള റിപ്പോര്ട്ടിങ്ങിനെപ്പറ്റിയാണെങ്കില് , തെളിവുകളുടെ സഹായത്തോടെ നടക്കുന്ന- നടന്ന ഒരു സംഭവത്തെ ഉള്ളതുപോലെ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് വായനക്കാരന് റിപ്പോര്ട്ടര് കാണിച്ച തെളിവുകളുടെ സത്യസന്ധത പരിശോധിച്ച് വിശ്വസിക്കുക്കയോ അവിശ്വസിക്കുകയോ ആവാം.
മൂന്നിനേയും മൂന്നായി കാണുന്നതോടെ മാത്രമേ ശരിയായ അര്ത്ഥത്തില് വായനക്കാരന് എഴുത്തുമായി സംവേദിക്കാനാവൂ. ഒന്ന് മറ്റൊന്നായി ധരിക്കുന്നത് യഥാര്ത്ഥത്തില് വായനക്കാരന്റ്റെ കഴിവ് കേടാണ് കാണിക്കുന്നത് ഇതിന് കാരണമോ അതി വൈകാരികതയും.
നല്ല വായനക്കാരനുണ്ടാവാന് ബ്ലോഗിലുള്ളവര് ഈ അതി വൈകാരികത ഒഴിവാക്കിയേ തീരൂ. വായനക്കാരന് അതിവൈകാരികത കാണിക്കുമ്പോള് എഴുത്തുകാരന് അതു മുതലെടുക്കാനായി പല തന്ത്രവും ഉപയോഗിക്കുന്നു അതിനെറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണമാണ് , പോസ്റ്റുകള്ക്കുള്ള നാമകരണം. ബ്ലോഗില് നല്ലൊരു ശതമാനം എഴുത്തുകാര് തന്നെയാണ് വായനക്കാരനെന്നിരിക്കെ ഈ അതിവൈകാരികത പെട്ടെന്നില്ലാതാകും എന്നെനിക്ക് വിശ്വാസമില്ല പക്ഷെ ഈ തിരിച്ചറിവ് പല അനാവശ്യ സംഘട്ടനങ്ങളും ഒഴിവാക്കും എന്നതില് തര്ക്കമില്ല.
വാല്കഷ്ണം:
ഇതൊരു ലേഖനമാണ് , യോജിക്കാം വിയോജിക്കാം.
എഴുത്തിലെ പരിജയക്കുറവ് കൊണ്ടും ഭാഷാ നൈപുണ്യം കൊണ്ടും സത്യസന്ധത കൊണ്ടും ബ്ലോഗില് എഴുതുന്ന നല്ലൊരു ശതമാനം ആളുകള്ക്ക് അവരവരുടെ ഭാവനയെ എഴുത്തിലൂടെ സാക്ഷാല് കരിക്കുമ്പോള് സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തേയോ ചുറ്റുപാടിനേയോ അമിതമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തേണ്ടി വരുന്നുണ്ട്. ഇതാവട്ടെ
എഴുത്തിനെ കൂടുതല് വ്യക്തിപരമായി വായനക്കാരനെടുക്കാന് ഇടയാവുന്നു ഫലം വായനക്കാരന് അനാവശ്യ തലങ്ങളില് സഞ്ചരിക്കുകയും എഴുത്തിനെ അതിന്റ്റെ സത്വത്തില് നിന്നും വിഭിന്നമായി കാണുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഒരു കഥ വായിക്കുന്നവന് താന് വായിക്കുന്നത് ഒരു കഥയാണെന്നും അതൊരാളുടെ ഭാവനയാണെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് കഥയെ വിലയിരുത്തുകയാണ് ചെയ്യേണ്ടത് അല്ലാതെ കഥയോട് യോജിക്കുകയോ വിയോജിക്കുകയോ അല്ല. ഈ അടിസ്ഥാന തത്വം വായനക്കാരന് പുലര്ത്തിയാല് മാത്രമേ വായനയെ ശരിയായ അര്ത്ഥത്തില് സമീപിക്കാനും സൃഷ്ടിയുമായി സംവേദിക്കാനുമാകുകയുമുള്ളു.
സമൂഹത്തില് നടക്കുന്ന - നടന്നേക്കാവുന്ന ഒരുകാര്യം സ്വന്തം അനുഭവത്തിന്റ്റെയും അറിവിന്റ്റേയും വെളിച്ചത്തില് വിലയിരുത്തി സ്വന്തം ചിന്തകള് അവതരിപ്പിക്കുന്നതാണ് ലേഖനങ്ങള് എന്ന സാഹിത്യ രൂപം ചെയ്യുന്നത്. ഒരു കഥ എഴുതുമ്പോള് കഥാകാരന് കഥയോട് മാത്രം ബധ്യതയുള്ളപ്പോള് ലേഖകന് സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തോടൊപ്പം സമൂഹത്തോടും ബാധ്യതയുണ്ടാവേണ്ടതുണ്ട്. ഇവിടെയാവട്ടെ വിലയിരുത്തലല്ല മറിച്ച് വായിക്കുന്നവന്റ്റെ അറിവും അനുഭവവും അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി എഴുത്തുകാരന്റ്റെ ചിന്തകളോട് യോജിക്കുകയോ വിയോജിക്കുകയോ ആണ് ചെയ്യേണ്ടത് .
ഇനി മൂന്നാമതുള്ള റിപ്പോര്ട്ടിങ്ങിനെപ്പറ്റിയാണെങ്കില് , തെളിവുകളുടെ സഹായത്തോടെ നടക്കുന്ന- നടന്ന ഒരു സംഭവത്തെ ഉള്ളതുപോലെ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് വായനക്കാരന് റിപ്പോര്ട്ടര് കാണിച്ച തെളിവുകളുടെ സത്യസന്ധത പരിശോധിച്ച് വിശ്വസിക്കുക്കയോ അവിശ്വസിക്കുകയോ ആവാം.
മൂന്നിനേയും മൂന്നായി കാണുന്നതോടെ മാത്രമേ ശരിയായ അര്ത്ഥത്തില് വായനക്കാരന് എഴുത്തുമായി സംവേദിക്കാനാവൂ. ഒന്ന് മറ്റൊന്നായി ധരിക്കുന്നത് യഥാര്ത്ഥത്തില് വായനക്കാരന്റ്റെ കഴിവ് കേടാണ് കാണിക്കുന്നത് ഇതിന് കാരണമോ അതി വൈകാരികതയും.
നല്ല വായനക്കാരനുണ്ടാവാന് ബ്ലോഗിലുള്ളവര് ഈ അതി വൈകാരികത ഒഴിവാക്കിയേ തീരൂ. വായനക്കാരന് അതിവൈകാരികത കാണിക്കുമ്പോള് എഴുത്തുകാരന് അതു മുതലെടുക്കാനായി പല തന്ത്രവും ഉപയോഗിക്കുന്നു അതിനെറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണമാണ് , പോസ്റ്റുകള്ക്കുള്ള നാമകരണം. ബ്ലോഗില് നല്ലൊരു ശതമാനം എഴുത്തുകാര് തന്നെയാണ് വായനക്കാരനെന്നിരിക്കെ ഈ അതിവൈകാരികത പെട്ടെന്നില്ലാതാകും എന്നെനിക്ക് വിശ്വാസമില്ല പക്ഷെ ഈ തിരിച്ചറിവ് പല അനാവശ്യ സംഘട്ടനങ്ങളും ഒഴിവാക്കും എന്നതില് തര്ക്കമില്ല.
വാല്കഷ്ണം:
ഇതൊരു ലേഖനമാണ് , യോജിക്കാം വിയോജിക്കാം.